Mit pierwszy polega w stwierdzeniu „wszystcy ludzie pragną zarabiać pieniądze”. W rzeczywistości, to wygląda tak „wszystcy potrzebują pieniędzy”. Ztąd pojawił się problem „sufitu motywacji” w obliczu odpowiedzi na pytanie – ile pieniędzy potrzeba pracownikowi dla szczęścia. Średnio, gdy pracownik zarabia 800-1000 USD miesięcznie zaczyna pracować twierdzenie: „ chcę więcej pieniędzy, ale nie chcę pracować!”. Podstawą drugiego mitu jest patologiczna niechęć dzielenia się kierowników, co świetnie wyraża się poprzez zmuszenie ludzi pracować za darmo. Ten mit mozna poznać po kluczowym zdaniam: „Nie moge zwiękrzyć opłate pracy, tak jak u mnie rosną długi.”, „mamy ciężką sytuacje finansową”, „Ludzie nic nie zarabiają, a ja im płacę ponieważ jestem taki dobry wujek” , „To jest zbyt proste zadanie żębym za to płacił”, lub takie czyny kierownika: „Propozycja w rodzaju wynagrodzenie, procent od docgodu/obrotu, wiedząc, że pracownicy nigdy nie osiągną takich wskaźników, albo przemyślenie sprawy, gdy jednak oni pokonają poprzeczki. W wyniku czego, zmniejsza się stawka procentowa czy inne bonusy. Obiecali 5% a wypłacili 0,5%.” „Naruszenie obowiązków za plecami – umawiali się z wykonawcami o jakimś schemacie opłat, oni zgodzili się i zaczeli pracować. A kiedy pojawiły się konkretne porządne zyski, to do działań wszedł czarny PR i zasypuje pytaniami: „A co konkretnego robiliście?”, „A po co wam takie pieniądze?” itd.

Zobacz też: | |